در این پست  یکی از ادله نقلی عصمت امام را بررسی می کنیم و آن ادله همان آیه عهد است :

وقتی حضرت ابراهیم (ع) تداوم امامت را در نسل خود از خدای بزرگ تقاضا نمود خداوند فرمود: امامت، عهد من است و این عهد به ظالم و ستمگر نمی‌رسد. 

  « قَالَ وَ مِن ذُرِّیَّتِى قَالَ لَا یَنَالُ عَهْدِى الظَّلِمِینَ» (1)
  «ابراهیم عرض كرد: «از دودمان من (نیز امامانى قرار بده!)» خداوند فرمود: «پیمان من، به ستمكاران نمى‏رسد! (و تنها آن دسته از فرزندان تو كه پاك و معصوم باشند، شایسته این مقامند».  

در این آیه شریفه كه کبرای كلّی مبنی بر این‌كه ستمگران لایق مقام امامت نیستند بیان شده است. با مراجعه به قرآن كریم، مصادیق این كبری معلوم می‌شود یعنی ظلم و ستم در بینش الهی در سه معنا به كار رفته است. و در هیچ یك از آنها امامت ممکن نیست:
الف) شرك؛ که ظلم انسان نسبت به خداوند است:
  «وَ إِذْ قَالَ لُقْماَنُ لِابْنِهِ‏ وَ هُوَ یَعِظُهُ یَبُنَىَّ لَا تُشْرِكْ بِاللَّهِ إِنَّ الشِّرْكَ لَظُلْمٌ عَظِیمٌ» (2)
«همان شرك به خداوند ظلم بزرگ است».
پس مشرك، شایستۀ مقام امامت نیست.


ب) ظلم به دیگران؛ كسی كه به حقوق بندگان خدا تجاوز كند ظالم است و حق امامت ندارد.

« إِنَّمَا السَّبِیلُ عَلَى الَّذِینَ یَظْلِمُونَ النَّاسَ »  (3) یعنی «مجازات بر كسانی است كه به مردم ستم می‌كنند»

ج) ظلم به خویشتن؛ معصیت كار و متجاوز به حق خود نیز ظالم است و حق امامت ندارد:

«... فَمِنْهُمْ ظَالِمٌ لِّنَفْسِهِ‏ ...» (4)

«از میان آن‌ها عدّه‌ای بر خود ستم كردند.»

  پس كسی شایسته مقام والای امامت است كه نه به حق خدا تجاوز كرده باشد و نه به حق مردم و نه به حق خود، و به تعبیر دیگر نسبت به هرگونه گناهی، معصوم باشد. (5)




منابع 

1- (بقره/124) .

2- (لقمان/13)

3- (شوری/42) .

4- (فاطر/32) .

5- عصمت امام نویسنده : مهدی جدی





داغ کن: داغ کن - کلوب دات کام
نوشته شده در تاریخ : دوشنبه 18 بهمن 1389 | توسط : علی قربانی