از نظر قرآن، رهبرى وامامت امت، اصالتاً باید به دست معصوم و دور از هر گونه كژى باشد. این نكته به تعابیر مختلفى در كتاب الهى بیان شده است؛ از جمله هنگامى كه ابراهیم‏علیه السلام به امامت رسید و خداوند به او فرمود :

« إِنِّى جاعِلُكَ لِلنَّاسِ إِماماً »  ابراهیم‏علیه السلام آن منصب الهى را براى فرزندانش درخواست كرد؛ ولى در «قالَ وَ مِنْ ذُرِّیَّتِى» پاسخ آمد: « لایَنالُ عَهْدِى الظَّالِمِینَ » یعنی عهد من به ستمكاران نمى‏رسد . (1)

آیه بالا نشان مى‏دهد كه امامت منصبى الهى است - نه به انتخاب افراد - و به كسانى اعطا مى‏شود كه از هر ظلمى (اعتقادى، اخلاقى و رفتارى) پاك و مبرّا باشند و نفى مطلق ظلم ، مساوى با عصمت است.

در آیه ابلاغ نیز مى‏فرماید: « یا أَیُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ ما أُنْزِلَ إِلَیْكَ مِنْ رَبِّكَ وَ إِنْ لَمْ تَفْعَلْ فَما بَلَّغْتَ رِسالَتَهُ » (2) ، این مسئله به دنبال تحقق (معرفى و اعلام ولایت امیرمؤمنان‏علیه السلام در غدیر خم) آیه اكمال دین نازل شد. بنابراین خداوند با اعلام ولایت و جانشینى حضرت على‏علیه السلام ، كامل شدن دین اسلام را اعلام كرد و فرمود: «الْیَوْمَ أَكْمَلْتُ لَكُمْ دِینَكُمْ وَ أَتْمَمْتُ عَلَیْكُمْ نِعْمَتِى وَ رَضِیتُ لَكُمُ الْإِسْلامَ دِیناً »(3 )



 منابع :

1- بقره (2)، آیه 124

2- مائده (5)، آیه 67

3- مائده (5)، آیه 3





داغ کن: داغ کن - کلوب دات کام
نوشته شده در تاریخ : پنجشنبه 30 دی 1389 | توسط : علی قربانی