امام حسن و امام حسین (علیهما‌السّلام) بیمار شدند. پیامبر گرامی‌(صلی‌الله‌وعلیه‌وآله وسلم) با جمعی از یارانشان به عیادت دو نوه خود آمدند. در آن دیدار، رسول خدا (صلی‌الله‌وعلیه‌وآله( به حضرت امیر (علیه‌السّلام) فرمودند:
«علی جان اگر برای شفا یافتن و بهبودی فرزندانت می‌توانستی نذری كنی، خدا از سر مهر و كرامت آنان را سلامت ارزانی می‌داشت»
امیرالمؤمنین(علیه‌السّلام) در همان لحظه با خدایش عهد بست و نذر نمود كه اگر دو فرزندش سلامتی یابند سه روز روزه بدارد. از پی حضرت علی(علیه‌السّلام)، حضرت زهرا (علیها‌سلام) نیز نذر كرد و آن گاه «فضه» خادمۀ ایشان همان نذر را نمود.
چیزی نگذشت كه هر دو شفا یافتند و اهل بیت (علیهم‌السّلام) برای وفای به نذر آماده شدند؛ اما در خانه غذایی برای روزه‌داری یافت نمی‌شد. امام علی (علیه‌السّلام) سه صاع جو تهیه نمود. حضرت زهرا (علیها‌سلام)، یك سوم آن را آرد كرد و نان پخت. هنگام افطار، مسكینی بر در خانه آمد و گفت: «سلام بر شما ای خاندان محمد (صلی‌الله‌وعلیه‌وآله)، مستمندی از مستمندان مسلمین هستم. غذایی به من بدهید. خداوند به شما از غذاهای بهشتی مرحمت كند».
آن‌ها همگی مسكین را بر خود مقدم داشتند و سهم خود را به او دادند در حالی كه چیزی جز آب نداشتند. روز دوم را هم‌‌چنان روزه گرفتند. موقع افطار وقتی كه نان جو را برای غذا آماده كرده بودند، یتیمی‌بر در خانه آمد. این بار نیز ایثار كردند و غذای خود را به او دادند و بار دیگر با آب افطار كردند. روز بعد را نیز روزه گرفتند. به هنگام غروب اسیری بر در خانه آمد. باز سهم غذای خود را به او دادند. پس از انجام نذر هنگامی‌كه صبح شد حضرت امیر (علیه‌السّلام) در حالی كه دست دو پسر بزرگوارش را گرفته بود به خدمت پیامبر اكرم (صلی‌الله‌وعلیه‌وآله) رسید. هنگامی‌كه پیامبر آن‌ها را مشاهده كردند، دیدند از شدت گرسنگی می‌لرزند. پیامبر اشك ریختند و فرمود: «این حالی را كه در شما می‌بینم برای من بسیار گران است»
سپس برخاستند و با آن‌ها حركت كردند. هنگامی‌كه وارد خانه حضرت زهرا (علیها‌سلام) شدند ایشان را در محراب عبادت دیدند در حالی كه از شدت گرسنگی ضعیف شده و چشمهایش به گودی نشسته بود. پیامبر گرامی‌(صلی‌الله‌وعلیه‌وآله) اندوهگین شدند. در همین هنگام جبرئیل امین نازل شد و گفت:
«ای محمد این سوره را بگیر. خداوند با چنین خاندانی به تو تهنیت می‌گوید» سپس سوره «هل أتی » «انسان یا دهر» را بر او خواند.
نقل شده است كه از آیه 5 تا آیه22 این سوره در مورد اهل بیت علیهم‌السلام نازل شده است.
«إِنَّ الْأَبْرَارَ یَشْرَبُونَ مِن كَأْسٍ كَانَ مِزَاجُهَا كَافُوراً * عَیْناً یَشْرَبُ بِهَا عِبَادُ اللَّهِ یُفَجِّرُونَهَا تَفْجِیراً * یُوفُونَ بِالنَّذْرِ وَیَخَافُونَ یَوْماً كَانَ شَرُّهُ مُسْتَطِیراً * وَیُطْعِمُونَ الطَّعَامَ عَلَى‏ حُبِّهِ مِسْكِیناً وَیَتِیماً وَأَسِیراً * إِنَّمَا نُطْعِمُكُمْ لِوَجْهِ اللَّهِ لاَ نُرِیدُ مِنكُمْ جَزَاءً وَلاَ شُكُوراً * إِنَّا نَخَافُ مِن رَبِّنَا یَوْماً عَبُوساً قَمْطَرِیراً * فَوَقَاهُمُ اللَّهُ شَرَّ ذلِكَ الْیَوْمِ وَلَقَّاهُمْ نَضْرَةً وَسُرُوراً * وَجَزَاهُم بِمَا صَبَرُوا جَنَّةً وَحَرِیراً * مُتَّكِئِینَ فِیهَا عَلَى الْأَرَائِكِ لاَ یَرَوْنَ فِیهَا شَمْساً وَلاَ زَمْهَرِیراً * وَدَانِیَةً عَلَیْهِمْ ظِلاَلُهَا وَذُلِّلَتْ قُطُوفُهَا تَذْلِیلاً * وَیُطَافُ عَلَیْهِم بِآنِیَةٍ مِن فِضَّةٍ وَأَكْوَابٍ كَانَتْ قَوَارِیرَا * قَوَارِیرَا مِن فِضَّةٍ قَدَّرُوهَا تَقْدِیراً * وَیُسْقَوْنَ فِیهَا كَأْساً كَانَ مِزَاجُهَا زَنجَبِیلاً * عَیْناً فِیهَا تُسَمَّى‏ سَلْسَبِیلاً * وَیَطُوفُ عَلَیْهِمْ وِلْدَانٌ مُخَلَّدُونَ إِذَا رَأَیْتَهُمْ حَسِبْتَهُمْ لُؤْلُؤاً مَنثُوراً * وَإِذَا رَأَیْتَ ثَمَّ رَأَیْتَ نِعِیماً وَمُلْكاً كَبِیراً * عَالِیَهُمْ ثِیَابُ سُندُسٍ خُضْرٌ وَإِسْتَبْرَقٌ وَحُلُّوا أَسَاوِرَ مِن فِضَّةٍ وَسَقَاهُمْ رَبُّهُمْ شَرَاباً طَهُوراً * إِنَّ هذَا كَانَ لَكُمْ جَزَاءً وَكَانَ سَعْیُكُم مَشْكُوراً»
«به یقین ابرار (و نیكان) از جامى مى‏نوشند كه با عطر خوشى آمیخته است، * از چشمه‏اى كه بندگان خاص خدا از آن مى‏نوشند، و از هر جا بخواهند آن را جارى مى‏سازند * آنها به نذر خود وفا مى‏كنند، و از روزى كه شر و عذابش گسترده است مى‏ترسند، * و غذاى (خود) را با اینكه به آن علاقه دارند، به «مسكین‏» و «یتیم‏» و «اسیر» مى‏دهند * (و مى‏گویند:) ما شما را بخاطر خدا اطعام مى‏كنیم، و هیچ پاداش و سپاسى از شما نمى‏خواهیم * ما از پروردگارمان خائفیم در آن روزى كه عبوس و سخت است * خداوند آنان را از شر آن روز نگه مى‏دارد و آنها را مى‏پذیرد در حالى كه غرق شادى و سرورند * و در برابر صبرشان، بهشت و لباسهاى حریر بهشتى را به آنها پاداش مى‏دهد * این در حالى است كه در بهشت بر تختهاى زیبا تكیه كرده‏اند، نه آفتاب را در آنجا مى‏بینند و نه سرما را * و در حالى است كه سایه‏هاى درختان بهشتى بر آنها فرو افتاده و چیدن میوه‏هایش بسیار آسان است * و در گرداگرد آنها ظرفهایى سیمین و قدحهایى بلورین مى‏گردانند * ظرفهاى بلورینى از نقره، كه آنها را به اندازه مناسب آماده كرده‏اند * و در آنجا از جامهایى سیراب مى‏شوند كه لبریز از شراب طهورى آمیخته با زنجبیل است، * از چشمه‏اى در بهشت كه نامش سلسبیل است * و بر گردشان نوجوانانى جاودانى مى‏گردند كه هرگاه آنها را ببینى گمان مى‏كنى مروارید پراكنده‏اند * و هنگامى كه آنجا را ببینى نعمتها و ملك عظیمى را مى‏بینى * بر اندام آنها لباسهایى است از حریر نازك سبزرنگ، و از دیباى ضخیم، و با دستبندهایى از نقره آراسته‏اند، و پروردگارشان شراب طهور به آنان مى‏نوشاند * این پاداش شماست، و سعى و تلاش شما مورد قدردانى است»
خداوند در این آیات مقامات اهل‌بیت علیهم‌السلام را بیان می‌كند.




داغ کن: داغ کن - کلوب دات کام
نوشته شده در تاریخ : پنجشنبه 30 اردیبهشت 1389 | توسط : علی قربانی
نمایش نظرات 1 تا 30