برخی از عیب ها و گناهان و همچنین برخی از لغزش ها هستند که انسان آن را آشکارا انجام نمی دهد بلکه در پنهانی آن را انجام می دهد و همچنین بعضی از گناهان امری باطنی است و هیچ کس هم نمی تواند آنها را تشخیص دهد و گاهی حتی خود افراد هم نمی تواند وجود یک گناه و یا لغزشی را در وجود خودش تشخیص دهد . حال که چنین است چگونه می تواند کشف کرد که این شخص عادل است و به عنوان امام هدایت جامعه را بر عهده دارد .
شناختن فردی که هیچ گونه خطا و لغزشی از او سر زده نباشد برای انسان امکان پذیر نیست . تنها کسی که می تواند آن را تشخیص دهد فقط خداوند متعال است . پس انتخاب و انتصاب امام از سوی خداوند متعال امکان پذیر می باشد . (1)
خداوند تعالی به این امر در سورة انعام اشاره می کند . و می فرماید :
« و َهُوَ اللّهُ فِی السَّمَاوَاتِ وَ فِی الأَرْضِ یَعْلَمُ سِرَّكُمْ وَ جَهرَكُمْ وَ یَعْلَمُ مَا تَكْسِبُونَ » (2) یعنی : « او است خداوند در آسمانها و در زمین ، پنهان و آشكار شما را مى داند و از آنچه (انجام مى دهید و) به دست مى آورید با خبر است .» از این ‏رو، به اعتقاد شیعه ، امام از طرف خداى متعال نصب مى‏شود.

برای این که مقام ارزشمند و والای امامت را درک کنیم به گوشه ای از فرمایشات حضرت امام علی بن موسی الرضا توجه می کنیم .

امام رضا علیه السلام می فرماید : 

« قدر امامت جلیل‏تر ، شأن آن بزرگ‏تر ، جایگاهش بلندتر ، مكانش منیع‏تر ، ژرفاى آن عمیق‏تر از آن است كه مردم با عقل خود به آن برسند ، یا با انتخاب خویش امامى را نصب كنند . به راستى امامت مقامى است كه خداوند متعال آن را بعد از مقام نبوت و خلیل‏اللهى در مرحله سوم به ابراهیم خلیل اختصاص داد و فضیلتى است كه او را به آن شرفیاب نمود و به وسیله آن نامش را بلند آوازه قرار داد .